Çanakkale Zaferi Şiirleri: Destansı Bir Mirasın Duygusal Yankıları

Türk tarihinin en şanlı sayfalarından biri olan Çanakkale Zaferi, yalnızca bir askeri başarı değil, aynı zamanda milleti bir araya getiren destansı bir ruhtur. Bu eşsiz direniş, vatan sevgisiyle yoğrulmuş kahramanlık öyküleri ve fedakarlıklarla dolu anlarla doludur. Çanakkale’de yaşananlar, sadece tarih kitaplarında kalmamış, aynı zamanda şairlerin dizelerinde ölümsüzleşerek nesilden nesile aktarılan derin bir miras haline gelmiştir.

Bu makalede, Çanakkale ruhunu en iyi yansıtan, yüreklerde coşku uyandıran ve tarihin derinliklerinden gelen mesajları bugüne taşıyan Çanakkale Zaferi şiirlerini bir araya getirdik. Her bir dize, o günlerin zorlu koşullarını, Mehmetçiğin iman dolu duruşunu ve bir milletin bağımsızlık azmini dile getiriyor. Gelin, bu kutlu zaferin şiirsel yankılarını birlikte keşfedelim.

Çanakkale Ruhu: Şiirlerle Anlam Bulmak

Çanakkale Savaşları, Türk milletinin topyekün bir varoluş mücadelesine giriştiği, imkansızlıklar içinde büyük bir zafere imza attığı bir dönüm noktasıdır. Bu destansı direniş, şairlerin ilham kaynağı olmuş, kalemlerinden dökülen her mısra, o günlerin ruhanî atmosferini ve kahramanlık destanını bugüne taşımıştır.

Çanakkale şiirleri, sadece edebi eserler değil, aynı zamanda bir milletin hafızasını diri tutan, genç nesillere aktarılan önemli kültürel değerlerdir. Bu şiirler aracılığıyla, o günlerin:

• Milletin bağımsızlık ve vatan sevgisiyle dolu ruhunu,
• Askerlerimizin gösterdiği eşsiz fedakarlığı ve cesareti,
• İman gücüyle kazanılan manevi zaferi,
• Düşmanın gücüne karşı sergilenen müthiş direnişi,
• Tüm ulusu birleştiren ortak vatan bilincini

derinden hissetmek ve anlamak mümkündür. Her bir dize, Çanakkale’de can veren şehitlerimize duyduğumuz minnetin ve onların mirasına sahip çıkma sorumluluğumuzun bir ifadesidir.

Ziya Gökalp’ten “Çanakkale Şiiri”

Türkçülük akımının önemli temsilcilerinden Ziya Gökalp, Çanakkale Zaferi’nin anlamını ve uluslararası etkilerini derinlemesine ele alan bu şiiriyle, savaşın sadece askeri değil, aynı zamanda siyasi ve kültürel sonuçlarına da işaret eder. Gökalp, Türk milletinin bu zaferle milli duygularını nasıl perçinlediğini ve geleceğe dair umutlarını nasıl canlandırdığını vurgular.

• Uzaklarda bir ada var,
• Halkına derler İngiliz,
• Hem medeni, hem canavar,
• Fendinden emin değiliz.
• Doğrulukta Rus Kazağı,
• Onun yanında sofudur.
• Topu tutar dört bucağı
• Denizlerin Moskofu’dur.
• Budur en gizli emeli:
• Müslümanlar uyanmasın!
• Uçtan uca İslam ili
• Kendine arpalık kalsın..
• Allah(c.c) dedi: “Kabul olsun”.
• Ümmetimin bedduası,
• Dağılsın ordusu Rus’un,
• İngilizlerin donanması..
• Türk dedi: Demek yaradan
• Kurtarmayı ister bizden;
• Karaları Kızıl Rus’tan,
• Denizleri İngiliz’den…
• Türk köyünden kalktı geldi.
• Hazırladı siperine…
• Bu geliş ok gibi deldi,
• İngiliz’in ciğerini.
• Moskof dedi İngiliz’e:
• Çanakkale aşılmalı;
• Kızıl, Kara, Akdeniz’e
• Hakimiz, anlaşılmalı…”
• İngiliz, Fransalıyı,
• Aldı beyaz kotrasına…
• Tutmuşum sandı yalıyı,
• Geldi Boğaz sefasına…
• Beş Mart’ta iki donanma,
• Kal’amıza saldırdılar…
• Toplarımız coşkun suya,
• Zırhlıları daldırdılar…
• İngilizler korktu kaçtı,
• Rus ümidi kesti artık;
• Anarşistler bayrak açtı,
• Rus ilinde düştü Çarlık…
• Çok geçmeden birdenbire,
• Parçalandı Rus ülkesi,
• Sevinçle düştü tekbire,
• Elli milyon Türk’ün sesi…
• Ancak “Turan” hayal değil.
• Hakikate döndü bugün…
• Türk bilecek yalnız bir dil,
• Bizim için bu düğün…
• Çanakkale dört devlete,
• Galebeye sen çevirdin!
• Çar kölesi yüz millete,
• İstiklali sen getirdin!
• Senden ötürü bilsen daha,
• Kurtulacak nice ülke…
• Ne Afrika, ne Asya’da,
• Kalmayacak müstemleke…
• Çünkü nasıl karalarda,
• Artık yoksa Rus zorbası;
• Gezemeyecek deryalarda,
• İngiliz’in donanması…
• Ziya Gökalp

Necmettin Halil Onan’dan “Dur Yolcu”

Necmettin Halil Onan’ın “Dur Yolcu” şiiri, Çanakkale ruhunu en özlü ve etkileyici biçimde anlatan eserlerden biridir. Gelibolu Yarımadası’nda şehit düşen binlerce askerin hatırasına adanmış bu şiir, toprağın altında yatan her bir Mehmetçiğin bir vatan kalbi olduğunu dile getirir. Vatanın kutsallığı ve şehitlerin fedakarlığı bu dizelerde ölümsüzleşir.

• Dur yolcu, bilmeden gelip bastığın,
• Bu toprak, bir devrin battığı yerdir.
• Eğil de kulak ver, bu sessiz yığın,
• Bir vatan kalbinin attığı yerdir!.
• Bu ıssız, gölgesiz yolun sonunda,
• Gördüğün bu tümsek Anadolu’nda
• İstiklal uğrunda, namus yolunda,
• Can veren Mehmed’in yattığı yerdir!
• Bu tümsek, koparken büyük zelzele,
• Son vatan parçası geçerken ele,
• Mehmed’in düşmanı boğduğu sele,
• Mübarek kanını kattığı yerdir!…
• Düşün ki haşrolan kan, kemik, etin
• Yaptığı bu tümsek, amansız, çetin,
• Bir harbin sonunda bütün milletin,
• Hürriyet zevkini tattığı yerdir!…
• Necmettin Halil Onan

Faruk Nafiz Çamlıbel’den “Zafer Türküsü”

Faruk Nafiz Çamlıbel’in “Zafer Türküsü”, zaferin ancak ölüm pahasına elde edilebileceğini, cesaret ve kararlılıkla koşana gideceğini vurgulayan güçlü bir şiirdir. Şiir, kahramanlık ve vatanseverlik temasını işlerken, gençliğe ve tüm millete ilham veren, coşkulu bir sesleniş sunar.

• Yaşamaz ölümü göze almayan,
• Zafer, göz yummadan koşana gider.
• Bayrağa kanının alı çalmayan,
• Gözyaşı boşana boşana gider!
• Kazanmak istersen sen de zaferi,
• Gürleyen sesinle doldur gökleri,
• Zafer dedikleri kahraman peri,
• Susandan kaçar da coşana gider.
• Bu yolda herkes bir, ey delikanlı,
• Diriler şerefli, ölüler şanlı!
• Yurt için dövüşen başı dumanlı,
• Her zaman bu şandan, o şana gider.
• Faruk Nafiz Çamlıbel

Mehmet Akif Ersoy’dan “Çanakkale Şehitlerine”

İstiklal Şairimiz Mehmet Akif Ersoy’un “Çanakkale Şehitlerine” adlı eseri, Türk edebiyatının en önemli ve en uzun epik şiirlerinden biridir. Bu şiir, Çanakkale’de verilen mücadelenin tüm boyutlarını, dehşetini ve kutsallığını gözler önüne serer. Akif, şehitlerin yüceliğini, onların Allah katındaki mertebesini ve bu toprakları vatan yapan kanlarını eşsiz bir lirizmle anlatır.

• Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin
• Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
• Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer,
• O ne müthiş tipidir, savrulur enkazı beşer.
• Boşanır sırtlara, vadilere, sağnak sağnak.
• Kafa göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el ayak
• Vurulup, tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
• Bir hilal uğruna yarap ne güneşler batıyor.
• Ey bu topraklar için toprağa düşmüş asker
• Gökten ecdat inerek öpse o pak alnı değer.
• Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın?
• Gömelim gel seni tarihe desem sığmazsın.
• Mehmet Akif Ersoy

Aynı şiirin devamında, Mehmet Akif Ersoy, Çanakkale’nin yalnızca bir cephe olmadığını, aynı zamanda bir medeniyetler çatışması, bir varoluş mücadelesi olduğunu şu dizelerle dile getirir:

• Şu Boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyada eşi?
• En kesif orduların yükleniyor dördü beşi,
• Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya
• Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.
• Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!
• Nerde -gösterdiği vahşetle- “Bu bir Avrupalı!”
• Dedirir: Yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi,
• Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yâhud kafesi!
• Eski Dünya, Yeni Dünya, bütün akvâm-ı beşer,
• Kaynıyor kum gibi… Mahşer mi, hakikat mahşer.
• Yedi iklimi cihânın duruyor karşısında,
• Ostralya’yla beraber bakıyorsun: Kanada!
• Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk;
• Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk.
• Kimi Hindû, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ…
• Hani, tâ’ûna da zuldür bu rezil istilâ!
• Ah, o yirminci asır yok mu, o mahhlûk-i asil,
• Ne kadar gözdesi mevcud ise, hakkıyle sefil,
• Kustu Mehmetçiğin aylarca durup karşısına;
• Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına.
• Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz…
• Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz.
• Sonra mel’undaki tahribe müvekkel esbâb,
• Öyle müdhiş ki: Eder her biri bir mülkü harâb.
• Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
• Beriden zelzeleler kaldırıyor a’mâkı;
• Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
• Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
• Yerin altında cehennem gibi binlerce lâğam,
• Atılan her lâğamın yaktığı yüzlerce adam.
• Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer
• O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkâz-ı beşer…
• Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el ayak,
• Boşanır sırtlara, vâdilere, sağnak sağnak.
• Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller,
• Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
• Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,
• Sürü halinde gezerken sayısız tayyâre.
• Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler…
• Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!
• Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
• Alınır kal’a mı göğsündeki kat kat iman?
• Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm?
• Çünkü te’sis-i İlâhî o metin istihkâm.
• Sarılır, indirilir mevki’-i müstahkemler,
• Beşerin azmini tevkif edemez sun’-i beşer;
• Bu göğüslerse Hudâ’nın ebedî serhaddi;
• “O benim sun’-i bedi’im, onu çiğnetme” dedi.
• Âsım’ın nesli… diyordum ya… nesilmiş gerçek:
• İşte çiğnetmedi nâmusunu, çiğnetmeyecek.
• Şûhedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar…
• O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar…
• Vurulmuş tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
• Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!
• Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş, asker!
• Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
• Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor Tevhid’i…
• Bedr’in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.
• Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın?
• “Gömelim gel seni tarihe” desem, sığmazsın.
• Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb…
• Seni ancak ebediyyetler eder istiâb.
• “Bu, taşındır” diyerek Kâ’be’yi diksem başına;
• Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
• Sonra gök kubbeyi alsam da ridâ namıyle,
• Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle;
• Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,
• Yedi kandilli Süreyyâ’yı uzatsam oradan;
• Sen bu âvizenin altında, bürünmüş kanına;
• Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
• Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;
• Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;
• Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana…
• Yine bir şey yapabildim diyemem hatırana.
• Sen ki, son ehl-i salibin kırarak salvetini,
• Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddin’i,
• Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran…
• Sen ki, İslâm’ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,
• O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;
• Sen ki, ruhunla beraber gezer ecrâmı adın;
• Sen ki, a’sâra gömülsen taşacaksın… Heyhât!
• Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât…
• Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,
• Sana âguşunu açmış duruyor Peygamber.
• Mehmet Akif Ersoy

“Çanakkale Türküsü”nden Yürek Yakan Dizeler

Anonim bir halk ezgisi olarak doğup, Ozan Arif ve Esat Kabaklı gibi sanatçılar tarafından güncellenen “Çanakkale Türküsü”, destanın halk belleğindeki yerini ve Türk askerinin iman gücünü en yalın haliyle ifade eder. Bu türkü, Çanakkale ruhunun nesilden nesile aktarılmasında önemli bir rol oynamıştır.

• Çanakkale bugün toz ile duman,
• Düşmanda imkan var mehmette iman,
• Alem görsün el mi bey midir yaman,
• Burada son söz türkün sözü olacak,
• Nefer şehit ordu gazi olacak..
• Çanakkale şahit düşmandan azdık,
• Diş ile tırnakla siperler kazdık,
• Her siperde ayrı destanlar yazdık,
• Halimiz şerefli mazi olacak,
• Nefer şehit ordu gazi olacak..
• Boğazda cihana karşı durmuştuk,
• Etten ve kemikten kilit vurmuştuk,
• Zabiti, neferi karar vermiştik,
• Vatan bugün bizden razı olacak.
• Nefer şehit ordu gazi olacak..
• Ozan Arif & Esat Kabaklı

Mehmet Ali Kulat’tan “Çanakkale Geçilmez”

Mehmet Ali Kulat’ın “Çanakkale Geçilmez” şiiri, Çanakkale’de sergilenen imanın zaferini ve düşmanın şaşkınlığını güçlü bir dille anlatır. Şiir, Mehmetçiğin vatan sevgisiyle nasıl gözünü budaktan sakınmadığını ve “Çanakkale Geçilmez” narasını tüm dünyaya duyurduğunu dile getirir.

• Peygamber’den muştulu Anadolu yiğidi,
• Ana alnını öpmüş, baba vermiş öğüdü,
• Tetiklemiş onları, yavuklunun ağıdı..
• Suda balık, gökte kuş dua dua inliyor!
• Çanakkale geçilmez! Kulaklarda çınlıyor.
• Nice okul boşalmış, vatana asker gerek!
• Sevdayla çarpar sine, imanla dolu yürek!
• Ölum! Emrini almış, koşuyorlar gülerek..
• Melekler inmiş yere, Mehmetçiği dinliyor
• Çanakkale geçilmez! Kulaklarda çınlıyor.
• Kalp imanla çarpınca aklın, dilin susması,
• Durdurmuyor onları kurşunun kan kusması,
• Gencecik insanların şahadete koşması.
• İnancın zaferini bütün dünya anlıyor,
• Çanakkale geçilmez! Kulaklarda çınlıyor.
• Rahmet meleklerinin coşturduğu yürekler!
• Bu öyle bir iman ki dağları da sürükler,
• Top, tüfek, tanka karşı balta, kazma, kürekler.
• Emperyalist canavar neye çattı? Anlıyor
• Çanakkale geçilmez! Kulaklarda çınlıyor.
• Düşman kudurmuş gibi, göz dikmişler bu yurda!
• Taşa sor, toprağa sor ‘Neler olmuştu orda?’
• Kanlı sırta dön de bak! Kan akıyor dağlarda.
• Bayrağımın rengini dünya tekrar anlıyor!
• Çanakkale geçilmez! Kulaklarda çınlıyor.
• Mermiler mermilerle çarpışıyor havada
• İslam’ın son bekçisi dağda, taşta, ovada
• Elde Kur’an, gözde yaş, bütün diller duada.
• İnancın zaferini bütün dünya anlıyor!
• Çanakkale geçilmez! Kulaklarda çınlıyor.
• Her karış toprağında bin bir şehit kanı var,
• Emperyalizme karşı dağ gibi imanı var,
• Bu destan bitmez ki hiç! Milyonlarca anı var.
• Alem selama durmuş bu zaferi dinliyor!
• Çanakkale geçilmez! Kulaklarda çınlıyor..
• Mehmet Ali Kulat

Çanakkale’nin Evrensel Mesajı: Kısa ve Etkileyici Dizeler

Çanakkale Zaferi, sadece Türk milleti için değil, tüm dünya için bir direniş ve özgürlük sembolü olmuştur. Bu büyük mücadele, insanlık onurunun, vatan sevgisinin ve inancın gücünün asla yenilemeyeceğini göstermiştir. İşte bu evrensel mesajı taşıyan, Çanakkale ruhundan ilham alan kısa ve etkileyici dizeler:

• Çanakkale; destanların yazıldığı, zaferlerin kazanıldığı yer.
• Bir hilal uğruna batan güneşler, doğan şanlı bir tarih.
• İman dolu göğüsler, çelikten kalelerden daha sağlamdır.
• Vatan toprağına düşen her damla kan, bir dirilişin müjdesidir.
• Geçilmez dedi dünya, iman gücüyle geçildi tarih.
• Şehitler köprüsü, cennete uzanan en kutsal yol.
• Çanakkale; sadece bir savaş değil, bir diriliş öyküsü.
• Mehmetçiğin gözündeki fer, tüm dünyaya meydan okudu.
• Düşman şaştı kaldı, bu nasıl bir vatan sevgisi?
• Her karış toprağı şehit kanıyla yoğrulmuş bu vatan.
• Çanakkale ruhu, dün olduğu gibi bugün de dimdik ayakta.
• Bayrak inmez, ezan dinmez; bu ruh oldukça.
• Bir milletin kaderi, Çanakkale’de yeniden yazıldı.
• Kalplerde Çanakkale, dillerde tekbir, ruhlarda zafer.
• Tarih şahit, Çanakkale geçilmez!

Sonsuz Minnet ve Anı: Çanakkale Ruhu Daima

Çanakkale Zaferi şiirleri, tarihin tozlu sayfalarından günümüze ulaşan, hayata dair anlamlı sözler ve derin düşüncelerle dolu bir hazinedir. Bu şiirler, bize sadece bir zaferi değil, aynı zamanda o zaferi mümkün kılan birlik ve beraberlik ruhunu, fedakarlığı ve vatan sevgisini hatırlatır. Her bir dizesinde, geçmişten gelen bir fısıltı, geleceğe uzanan bir öğüt gizlidir.

Çanakkale’de kanıyla destan yazan kahramanlarımızı anmak, onların mirasına sahip çıkmak ve bu eşsiz vatanı sonsuza dek korumak hepimizin görevidir. Bu şiirler, bu görevi bize hatırlatan, ruhumuzu besleyen ve milli bilincimizi güçlendiren ebedi birer anıttır. Çanakkale ruhu, dün olduğu gibi bugün de yolumuzu aydınlatmaya devam edecektir.