Cahit Sıtkı Tarancı’dan Derin Anlamlı Şiirler ve Sözler

Türk edebiyatının usta kalemlerinden Cahit Sıtkı Tarancı, 1910 yılında Diyarbakır’da dünyaya gelmiş ve kısa ömrüne rağmen ardında ölümsüz eserler bırakmıştır. Şiirlerinde yaşam, ölüm, aşk, yalnızlık, zamanın geçiciliği gibi evrensel temaları işleyen Tarancı, özellikle “Otuz Beş Yaş” şiiriyle adını Türk şiir tarihine altın harflerle yazdırmıştır.

Onun dizeleri, okuyucunun ruhuna dokunan, düşündüren ve hissettiren derin bir samimiyet taşır. Bu içerikte, Cahit Sıtkı Tarancı’nın eşsiz dünyasından seçilmiş, hayatın farklı yönlerine ışık tutan en güzel şiirlerinden alıntılar ve düşünce dolu sözler yer almaktadır.

Yaşamın İzinde Cahit Sıtkı Tarancı’nın Ölümsüz Sözleri

Cahit Sıtkı Tarancı, şiirlerinde sadece kelimeleri değil, aynı zamanda ruhunun derinliklerindeki fısıltıları da dile getirir. Onun dizeleri, bir yandan hayatın acı gerçekleriyle yüzleşirken, diğer yandan umuda tutunma çabasını yansıtır. Her bir sözü, insanın iç dünyasında yankı bulan, zamanın ötesine geçen bir anlam taşır.

• Çıngıraksız, rehbersiz deve kervanı nasıl İpekli mallarını kimseye göstermeden Sonu gelmez kumlara uzanırsa muttasıl Ömrüm öyle esrarlı geçecek ses vermeden.
• Ve böylece bu ömür, bu ömür her dakika Bir buz parçası gibi kendinden eriyecek.
• Semada yıldızlardan, yerde kurtlardan başka Yaşayıp öldüğümü kimseler bilmeyecek.
• Yaş otuz beş! yolun yarısı eder. Dante gibi ortasındayız ömrün.
• Delikanlı çağımızdaki cevher, Yalvarmak, yakarmak nafile bugün, Gözünün yaşına bakmadan gider.
• Şakaklarıma kar mı yağdı ne var? Benim mi Allahım bu çizgili yüz?
• Ya gözler altındaki mor halkalar? Neden böyle düşman görünürsünüz, Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?
• Zamanla nasıl değişiyor insan! Hangi resmime baksam ben değilim.
• Nerde o günler, o şevk, o heyecan? Bu güler yüzlü adam ben değilim; Yalandır kaygısız olduğum yalan.
• Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız; Hatırası bile yabancı gelir.
• Hayata beraber başladığımız, Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir; Gittikçe artıyor yalnızlığımız.
• Gökyüzünün başka rengi de varmış! Geç farkettim taşın sert olduğunu.
• Su insanı boğar, ateş yakarmış! Her doğan günün bir dert olduğunu, İnsan bu yaşa gelince anlarmış.
• Ayva sarı nar kırmızı sonbahar! Her yıl biraz daha benimsediğim.
• Ne dönüp duruyor havada kuşlar? Nerden çıktı bu cenaze? ölen kim? Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar?
• Neylersin ölüm herkesin başında. Uyudun uyanamadın olacak.
• Kimbilir nerde, nasıl, kaç yaşında? Bir namazlık saltanatın olacak, Taht misali o musalla taşında.
• Desem ki vakitlerden bir nisan akşamıdır Rüzgarların en ferahlatıcısı senden esiyor.
• Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini Ormanların en kuytusunu sende görmekteyim.
• Senden kopardım çiçeklerin en solmazını Toprakların en bereketlisini sende sürdüm.
• Sende tattım yemişlerin cümlesini Desem ki sen benim için, Hava kadar lazım, Ekmek kadar mübarek, Su gibi aziz bir şeysin; Nimettensin, nimettensin.
• İnan bana sevgilim inan Evimde şenliksin, bahçemde bahar; Ve soframda en eski şarap.
• Ben sende yaşıyorum, Sen bende hüküm sürmektesin.
• Bırak ben söyleyeyim güzelliğini, Rüzgarla nehirlerle, kuşlarla beraber.
• Günlerden sonra bir gün, Şayet sesimi fark edemezsen Rüzgarların nehirlerin kuşların sesinden, Bil ki ölmüşüm.
• Fakat yine üzülme müsterih ol Kabirde böceklere ezberletirim güzelliğini.
• Ve neden sonra Tekrar duyduğun gün sesimi gök kubbede Hatırla ki mahşer günüdür Ortaya düşmüşüm seni arıyorum.

Bu dizeler, Tarancı’nın yaşamın her anına, her duygusuna ne denli derinden baktığını ve bunları kelimelere dökmedeki ustalığını gözler önüne seriyor. Onun şiirleri, bir nevi hayatın ta kendisi, tüm çıplaklığı ve güzelliğiyle.

Aşk, Hasret ve Memleket Temalı Duygu Yüklü Dizeler

Cahit Sıtkı Tarancı’nın şiir evreninde aşk ve memleket sevgisi, önemli bir yer tutar. Şair, bu temaları işlerken, hem kişisel duygularını hem de evrensel insanlık hallerini ustalıkla harmanlar. Onun dizelerinde, bir yandan derin bir hasret, diğer yandan koşulsuz bir sevgi hissedilir.

• Memleket isterim Gök mavi, dal yeşil, tarla sarı olsun; Kuşların çiçeklerin diyarı olsun.
• Memleket isterim Ne başta dert, ne gönülde hasret olsun; Kardeş kavgasına bir nihayet olsun.
• Memleket isterim Ne zengin fakir, ne sen ben farkı olsun; Kış günü herkesin evi barkı olsun.
• Memleket isterim Yaşamak, sevmek gibi gönülden olsun; Olursa bir şikayet ölümden olsun.
• Dolaştığım denizlerce düşünüyorum, Bineceğim son gemi değil midir Hayır sahibi omuzlarda giden tabut.
• Ben aşk adamıyım, Sevmeye geldim insanları, Gönlümle, elimle, kafamla sevmeye; Hesapsız, karşılıksız, Ayrılık gayrilik gözetmeden.
• Gün gelip gidersem şayet, Öyle severekten gideceğim ki, Karanlık kıyılardan bile olsa, Candan selamlarım, Civarımdan geçecek gemileri.
• Anne sana kim dedi yavrunu doğurmayı? Sanki karnında fazla yaramazlık mı ettim?
• Senden istemiyordum ne tacı ne sarayı Karnında yaşıyordum kafiydi saadetim.
• Bir kere doğurdunsa sonra niçin büyüttün? Kundakta beşikte de bir zahmetim mi vardı?
• Koynundan niçin attın yavrunu bütün bütün. Bilmiyor muydun ki o yalnızlıktan korkardı?
• Sütünden tatlı mıdır anne sanki bu hayat? Bana sorsana anne yaşamak bir hüner mi?
• El aç yalvar gündüze geceye boyun uzat Bu uğurda bir ömür çürütmeye değer mi?
• Ne doğan güne hükmüm geçer, Ne halden anlayan bulunur; Ah aklımdan ölümüm geçer; Sonra bu kuş, bu bahçe, bu nur.
• Ve gönül Tanrısına der ki: – Pervam yok verdiğin elemden; Her mihnet kabulüm, yeter ki Gün eksilmesin penceremden!
• Bir kere sevdaya tutulmaya gör; Ateşlerde yandığının resmidir.
• Aşık dediğin, Mecnun misali kör; Ne bilsin alemde ne mevsimidir.
• Dünya bir yana, o hayal bir yana; Bir meşaledir pervaneyim ona.
• Altında bir ömür döne dolana Ağladığım yer penceresi midir?
• Ayrılık ölümün diğer ismidir.
• Bir de bakmışım ki ölmüşüm Dünya sönmüş başucumda.
• Bir türlü gözümden gitmez Ne gurbetlere düşmüşüm İsterdim ki avuçlarımda…
• Kimse halim sual etmez Sorma nelerden olmuşum Nelere etmişim veda Böceklere gücüm yetmez.
• Yorgunsun, uzaklardan gelmişsin; Yitirmişsin neyin varsa birer birer.
• Bir sağlık, bir sevinç, bir umut… Onlar da neredeyse gitti gider.
• Dost bildiğin insanların yüzleri Aynalar gibi kapkara.
• Suyu mu çekilmiş bulutların? Dönmüşsün kuruyan ırmaklara.
• Taşlara düşen saat gibi, Ne artı, ne eksi. Bir sağlık, bir sevinç, bir umut Hikaye hepsi.

Zamanın Akışı ve Yalnızlığın Derinliği

Cahit Sıtkı Tarancı, şiirlerinde zamanın acımasız akışını ve insanın bu akış içindeki yalnızlığını sıkça dile getirir. Onun dizeleri, okuyucuyu kendi iç dünyasına doğru bir yolculuğa çıkarır, varoluşsal sorgulamalarla baş başa bırakır. Bu bölümde, şairin bu derin temaları işlediği sözlerinden bazılarını bulacaksınız.

• İçimi titreten bir sestir her gün. Saat her çalışında tekrar eder: ‘Ne yaptın tarlanı, nerede hasadın? Elin boş mu gireceksin geceye? Bir düşünsen yarıyı buldu ömrün.’
• Gençlik böyledir işte, gelir gider; Ve kırılır sonra kolun kanadın; Koşarsın pencereden pencereye.’
• Ah o kadrini bilmediğim günler, Koklamadan attığım gül demeti, Suyunu sebil ettiğim o çeşme, Eserken yelken açmadığım rüzgâr.
• Gel gör ki, sular batıya meyleder, Ağaçta bülbülün sesi değişti, Gölgeler yerleşiyor pencereme; Çağınız başlıyor ey hâtıralar.
• Can yoldaşın olmazsa olmasın Yalnızım diye hayıflanmayasın.
• Eğilmiş üstüne gökyüzü masmavi Bir anne şefkatine müsavi.
• Üç adım ötede deniz Dosttur, ne öfkesi ne durgunluğu sebepsiz.
• Bir derdin varsa açılabilirsin ağaçlara Ağaç yaprak verir sır vermez rüzgara.
• Ve kış yaz Dalda kuş eksik olmaz Dağ başında duman Yalnızlık nedir göreceksin öldüğün zaman.
• Gün çekildi pencerelerden; Aynalar baştan başa tenha.
• Ses gelmez oldu bahçelerden; Gök kubbesi döndü siyaha.
• Sular kesildi çeşmelerden; Nerden dolacak bu taş nerden, Nergislerin açtığı yerden Ey kuş uçurtmıyan ejderha?
• Ne yardan geçilir, ne serden; Korkuyorum bu gecelerden. Bel bağladığım tepelerden Gün doğmıyabilir bir daha.
• Öldük, ölümden bir şeyler umarak. Bir büyük boşlukta bozuldu büyü.
• Nasıl hatırlamasın o türküyü, Gök parçası, dal demeti, kuş tüyü, Alıştığımız bir şeydi yaşamak.
• Şimdi o dünyadan hiçbir haber yok; Yok bizi arayan, soran kimsemiz.
• Öylesine karanlık ki gecemiz, Ha olmuş ha olmamış penceremiz; Akarsuda aks’imizden eser yok.
• Geniş, siyah gölgesi hayatımı kaplayan, Tepemde kanat germiş bir kartaldır yalnızlık.
• Kalp çarpıntılarıyla günleri hesaplayan Bir benim, benim olan bir masaldır yalnızlık.
• Gördüm yapraklarımın bir bir döküldüğünü, Baharda yaşamanın bilmedim nedir tadı.
• Gemi yüzü görmeyen bir limanın hüznünü Kimsesiz gönlüm kadar hiçbir gönül duymadı.
• Bir ayna parçasından başka beni kim anlar, Bir mum gibi erirken bu bitmeyen düğünde?
• Bir kardeş tesellisi verir bana aynalar; Aynalar da olmasa işim ne yeryüzünde?

Sözlerin Ötesindeki Cahit Sıtkı Tarancı

Cahit Sıtkı Tarancı, sadece kelimelerle değil, aynı zamanda ruhuyla yazan bir şairdi. Onun dizeleri, yaşamın gelgitlerini, insanın içsel yolculuğunu ve varoluşun gizemlerini anlamak için birer rehber niteliğindedir. Bu seçkide yer alan şiirlerinden alıntılar, Tarancı’nın engin duygu dünyasına kısa bir pencere açmaktadır. Onun eserleri, her okuyuşta yeni bir anlam katmanı sunmaya devam edecektir.